Er komen altijd momenten in het leven waarop we ons moet overgeven. Overgeven aan het moment, aan iemand. Omdat je nu eenmaal op sommige dingen geen grip hebt of omdat je moet vertrouwen op de kennis van een ander. Dit vinden we vaak erg moeilijk.

// Het liefst houden we de touwtjes zelf strak in handen. Maar op sommige momenten zoeken we deze overgave juist bewust op! //

Zaterdagochtend 26 september
08:00-09:00 uur
Vandaag moet het dan echt gaan gebeuren! Even snel wat eten en dan op weg naar het paracentrum Texel. Mijn moeder is net 60 jaar geworden en gaat vandaag parachutespringen. Geen origineel cadeau bedacht door de kinderen maar een grote wens van haarzelf! Eén die ze al bijna tien verjaardagen verkondigt. Dus nu ze 60 werd, moest het er maar echt van gaan komen!

We melden ons om 09:00 aan de balie waar ze wordt ingeschreven. Even tekenen voor de aansprakelijkheid, wachten op de indeling van de vluchten en dan…wachten maar…
De hemel kleurt in plaats van blauw eerder grijs en lange tijd is het onzeker of er vandaag wel gesprongen kan worden…

11:00
Maar na twee uur is het dan toch eindelijk zover! Ze wordt geroepen, de begeleider wordt voorgesteld en de camera gaat draaien. We hebben er uiteraard wel voor gezorgd dat dit moment ook vanuit de lucht wordt vastgelegd! We zwaaien haar vol enthousiasme uit! Het vliegtuig stijgt langzaam boven de wolken uit. En nu maar staren naar de lucht totdat we iets zien verschijnen.

11:15        
Eén voor één komen er stipjes onder het wolkendek vandaan! Gelukkig herkenbaar door de prachtige 'Heineken'-parachute zien we ook mijn moeder als ervaren stuntvrouw door de lucht bewegen! Een beetje beduusd maar voldaan zet ze haar voeten weer op de grond. Eens maar nooit meer? Ze kan er eigenlijk nog niet gelijk iets van zeggen. We laten dit weekend deze ervaring even bezinken. Maar het was zonder meer een grandioos gezicht!

Zeggen wat je doet en doen wat je zegt
Mijn moeder heeft zich dit weekend letterlijk en figuurlijk moeten overgeven aan haar begeleider. Ze was afhankelijk van zijn kennis en ervaring maar zat ook fysiek aan hem vast! Hij was zich zeer bewust van haar positie en deed er dan ook alles aan om haar stap voor stap uit te leggen wat er gebeurde. Dat gaf niet alleen mijn moeder een gerust gevoel maar ook zeker onze familie.

In de gezondheidszorg moeten mensen zich dagelijks overgeven aan de kennis en kunde van anderen. En dat gebeurt alles behalve vrijwillig. Ze hebben vaak net te horen gekregen dat zij iets mankeren en zoeken naar mogelijkheden om de controle over hun leven terug te krijgen.

Ik werd er dit weekend aan herinnerd hoe belangrijk het is dat wij ons, als professionals in de zorg, bewust blijven van de inbreuk die wij maken op de persoonlijke ruimte van patiënten. En hoe kleine gebaren een groot verschil kunnen maken. Zeggen wat je doet en doen wat je zegt. Bellen dat een operatie iets uitloopt zodat familie zich geen zorgen maakt. Niet overnemen maar ondersteunen bij de zelfzorg. Mensen met een hart voor de zorg, zorgen ook graag. Maar laten we er vooral voor zorgen dat de patiënt het heft weer in eigen hand krijgt!