De mens is een gewoontedier. Dat weet ik ook ergens wel. Maar ik blijf me er toch over verbazen hoeveel mensen hun werkzaamheden uitvoeren op routine. En niet kijken wat ze doen.

'We klikken altijd dezelfde regel aan'
Ergens in de afgelopen maanden werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Tijdens een bijeenkomst met begeleiders gingen we in op de registratie van een bepaalde activiteit. Waar er normaal gesproken maar één activiteit geregistreerd kon worden, moest er vanaf nu een keuze worden gemaakt uit verschillende activiteitsoorten. De AWBZ staat niet stil zoals iedereen weet!

Bij het noemen van de term ’activiteitsoort’ zag ik de helft van de begeleiders al afhaken. Geen probleem! Kan me voorstellen dat de terminologie niet altijd blijft hangen. Dus dat lichtten we nog even toe.

// Maar toen ik vervolgens hoorde dat begeleiders ’gewoon de bovenste regel aanklikken want die moeten we altijd hebben’ ging ineens bij mij het lichtje uit. //

Niet alleen was het niemand opgevallen dat er verschillende activiteitsoorten waren toegevoegd. Het maakte eigenlijk in wezen niet uit. We klikken immers altijd ’de bovenste regel’ aan!

Belang van registreren
In het begin had ik snel mijn conclusies klaar. Vond het eigenlijk wat onverantwoordelijk. Verbaasde me over het gebrek aan kennis bij deze groep. Ik kwam er al snel achter dat dit kennistekort veel verder ging dan ik aanvankelijk dacht. Maar de conclusie die ik daarbij had getrokken, was onterecht.

Ik sprak met locatiehoofden, coördinatoren en begeleiders. Over productiecijfers, zorgsoorten en de registratie hiervan. Het verbaast je misschien niet dat bleek dat het merendeel van de locatiehoofden geen idee heeft wat hij/zij met productiecijfers kan. Dat zij overspoeld worden met informatie maar hiermee geen houvast hebben om te sturen. Dat begeleiders veelal nog niet het belang inzien van registreren en door de bomen het bos niet meer zien.

Is het nog wel te volgen?
Maar kan ik ze dat nu helemaal kwalijk nemen? Is het ook niet zo dat de AWBZ bij tijd en wijle gewoon niet meer te volgen is? Kan ik ook wel verwachten dat begeleiders weten dat de OB en de AB niet meer bestaan? Dat we dit jaar nog zowel bekostigingscategorieën op moeten geven naast de ZZP’s? Dat we nu van functiegericht registreren overgaan naar registratie op cliëntniveau. Maar dan wel graag nog allebei opgeven!

Kan ik verwachten dat zij weten dat een forensische cliënt nu net weer iets anders wordt geregistreerd dan een AWBZ-cliënt? Dat afwezigheid zo z’n eigen tarieven en afspraken kent? En dat de invoering van de ZZP’s vraagt om nieuwe kostprijsberekeningen, formatieplanningen en interne budgettering.

Is dat allemaal nog bij te houden? Ik denk het niet! De rol van de ondersteunende afdelingen is hierin essentieel!

Gesprekspartner
De afgelopen weken hebben we met ons team veel tijd geïnvesteerd in het geven van voorlichting en training. Maar alles op maat! We bedenken continu wat belangrijk is voor begeleiders en locatiehoofden om te weten. Passen bestaande overzichten en (management)informatie hier op aan. Daarmee zijn wij van onze rol als ’administratiezeurpiet’ uitgegroeid naar gesprekspartner voor locaties.

Registreren is voor niemand een hobby. Zeker niet voor hulpverleners die zich willen concentreren op hun cliënt. En het klinkt wat afgezaagd maar het is zeker niet minder waar…samen kom je er wel uit. Wij hebben in ieder geval een gezamenlijk doel.

Wil je regelmatig de nieuwe blogs van Marieke of over Zorg ontvangen, dan kun je je hier abonneren.