Iedereen is weleens van het kastje naar de muur gestuurd, dan wel kent het gevoel dat dit gebeurd. Dat heb ik nou een beetje met de begeleiding van mijn zwangerschap. Nou wil ik jullie niet vermoeien met allerlei klaagverhalen over zwanger zijn en over zwangerschapskwaaltjes, maar wel even stilstaan bij  het verschil tussen de eerstelijnsverloskundige en de tweedelijnsverloskundige.

Zoals een brave zwangere vrouw betaamt, ben ik in eerste instantie naar de eerstelijnsverloskundige gegaan. Dat contact verliep goed. Er was wel enige wachttijd ook al was ik op tijd voor de afspraak, maar je ziet regelmatig dezelfde verloskundige, je hebt het gevoel dat er tijd voor je is en je samen naar een doel toe te werkt in goede harmonie. Wanneer blijkt dat een zwangerschap niet helemaal normaal verloopt, maakt de eerstelijnsverloskundige een inschatting van de aard en ernst van de complicaties. Er wordt gekeken of er specialistische zorg nodig is en dus een verwijzing naar een ziekenhuis. Nou helaas was dat bij mij het geval.

Met een keurige overdrachtsbrief op zak, ging ik op pad naar een topklinisch ziekenhuis. In het ziekenhuis word je dan (in mijn geval) gezien op een speciaal gecombineerd spreekuur. Nou loopt het gecombineerde spreekuur een beetje naast het dagelijkse spreekuur programma, omdat het voor spoedklachten is. Oftewel, geduld is een schone zaak. Wie je dan precies te spreken krijgt tijdens dat spreekuur was mij onduidelijk. Iedereen lijkt zich voor te stellen als dokter of met alleen een naam. Kortom, dit moet je zelf vragen bij het voorstellen, Inmiddels weet ik dat het gecombineerde spreekuur, uit een combinatie van de tweedelijnsverloskundige, een arts-assistent, een basisarts en een gynaecoloog bestaat. De overdrachtsgegevens van de eerstelijnsverloskundige lijken nauwelijks te worden gebruikt, want ik doe meerdere keren hetzelfde verhaal, evenals dat ik weer moet bloedprikken. Na de nodige onderzoeken word ik na een paar weken weer terugverwezen naar de eerstelijnsverloskundige. Helaas heeft de overdracht vanuit het ziekenhuis de verloskundige niet bereikt. Inmiddels ben ik weer van de verloskundige naar de gynaecoloog verwezen (met brief). De gynaecoloog heeft wijselijk besloten om mij daar maar te houden voor de controles omdat het anders niet meer te begeleiden is. Ik heb voor de zekerheid mijn verloskundige hierover zelf maar even gebeld.

// Vanuit mijn ervaring met medisch specialisten tijdens mijn projecten in verschillende ziekenhuizen, waren de gynaecologen en de kinderartsen in mijn ogen de meest toegankelijke specialisten. //

Ik ben daarom toch wel enigszins verbaasd over mijn ervaringen als patiënt. Nog een laatste aardige anekdote: laatst moest ik in het weekend onverwachts voor een echo naar het ziekenhuis, omdat de hartslag van het kindje gecontroleerd moest worden. De dame die de echo kwam afnemen was zichtbaar nerveus en vertelde dat zij eigenlijk op kaakchirurgie (?) werkte, maar leerde voor echoscopiste. Vervolgens ging ze met het echoapparaat over m'n buik en zei: "Ze zeggen dat ik het hartje moet kunnen vinden, maar ik hoor niks". Een uur later gingen wij geheel gerustgesteld door de gynaecoloog weer naar huis, het hartje klopte…