Kennismanagement: weg met systemen!
Door: Leo Euser, 26 mei 2011
Sinds het midden van de jaren negentig is het woord "kennismanagement" organisatieland binnengerold. Een belangrijke drijvende kracht hierachter, is technologie. Daardoor werd en wordt kennismanagement opgevat als het digitaal opslaan en toegankelijk maken van kennis. Kennismanagement staat zo voor het opslaan van kennis in systemen.
Werkt dat? Nee, zeg ik in navolging van Matthieu Weggeman, die in verschillende publicaties de vloer aanveegt met dergelijke uitwerkingen van kennismanagement. Hij ziet kennis als een functie van informatie, ervaring, vaardigheid en attitude. Kennis is, aldus Weggeman, een vermogen van mensen en direct verbonden met het handelen van mensen. Als professional in de zakelijke dienstverlening kan ik dat alleen maar onderstrepen.
// Ik heb nog nooit enige kennis in een systeem kunnen vinden //
Waarom zijn en blijven veel organisaties hardnekkig zoeken naar (kennis)systemen? Volgens mij maar om één reden. De top van een organisatie wil graag sturen en beheersen. Hoe stuur en beheer je kennis het meest eenvoudig? Juist, door het in een systeem te stoppen! En dan vervolgens tegen alle medewerkers roepen dat zij hun kennis daarin moeten stoppen en er andere kennis uit kunnen halen, want we werken toch graag samen, wordt er even achteloos aan toegevoegd. De teleurstelling is bekend: slechts weinigen leveren kennis aan (hoe hard je er ook aan trekt) en het gebruik valt vaak tegen (want niet van toepassing in de specifieke situatie).
En er zit nog een misverstand in: informatie en kennis worden door elkaar gehusseld. Informatie is niet meer dan volgens een bepaald doel geordende data. Daar zijn digitale systemen prima voor (alhoewel Google of Twitter tegenwoordig ook heel effectief zijn, kost ook veel minder). Kennis gaat om informatie in een specifieke context. Die context is heel vaak uniek, zeker in de zakelijke dienstverlening. Zonder die context is informatie een schot in de lucht. De ontvanger mag namelijk zelf de toepasselijkheid en de wijze van toepassing uitvinden.
Elke klant is weer anders, zeg ik vaak tegen mijn collega's. En met diezelfde collega's samen hard op denken, leidt voor elke klant tot heel toepasbare kennis, is mijn ervaring. Dat vind ik een zeer effectieve manier van het managen van kennis.
Erki Veldman | 02 juni 2011 - Erg herkenbaar. Het samen hardop nadenken is dan inderdaad een goede oplossing voor kennisdeling. De attitude om kennis te willen delen en interesse in je collega's activiteiten tonen is daarbij wel handig ; ).
Overigens in NRC wo. 1 juni leuk artikel 'Hoe kennis onderweg veranderd' . Wetenschaphistoricus Jurgen Renn geeft aan dat kennis nooit mondiaal is, zich aanpast en wordt gevormd door lokale omstandigheden.
Sluit dan wel aan met je opmerking dat per kennis per klant toepasbaar is.
Leo Euser
Leo Euser is sinds 2002 actief in de jeugdzorg en sinds 2010 ook in het speciaal onderwijs: adviseur, bestuurder, interim-directeur, toezichthouder en programma-manager. De kracht van Leo ligt in het consolideren en weer in rustiger vaarwater brengen van organisaties. Hij creëert overzicht en afstemming tussen mensen, beleid en bedrijfsvoering.
http://nl.linkedin.com/in/leoeuser
http://twitter.com/#!/EuserLeo