Eiffel helpt klanten (bedrijven en instellingen) hun strategie werkzaam te maken. Daarin claimt Eiffel de x te willen vinden die tot succes leidt. Zo nodig spelen Eiffelaars leentjebuur bij de topsport om die x te pakken te krijgen. Ik vind het een mooie claim. In opdrachten gaat het er immers om die factoren aan te pakken die er toe doen, die een organisatie echt verder helpen. Maar wat is die x in concrete opdrachtsituaties? Wat is de x geweest als ik terugkijk op de uitvoering van mijn opdracht?
Die laatste vraag is voor mij actueel. Mijn huidige opdracht loopt in oktober af. Dan gaat mijn opvolger aan de slag, die medio juli heeft laten weten graag te komen. Met hem voer ik overdrachts-gesprekken. Hij is nieuwsgierig naar de verbeteringen en resultaten die ik heb bereikt. Hij is vooral nieuwsgierig naar mijn aanpak. Hij is niet de enige.
Afgelopen week spreek ik enkele mensen uit de landelijke vereniging, die enigszins op de hoogte zijn van de voorgeschiedenis. Zij stellen dezelfde vraag: het was er erg, hoe heb jij het aangepakt? In Eiffel-taal vragen zij naar de x.
//"Eiffel gaat altijd op zoek naar de x - maar wat was 't ie als ik terugkijk?//
De vraag stellen is eenvoudiger dan 'm te beantwoorden, merk ik. Dergelijke vragen hebben iets in zich dat het bijzonder moet zijn, wat je hebt gedaan. En daarvan ben ik niet zo zeker, want ik heb naar mijn idee niet zoveel bijzonders gedaan, hooguit erg veel...
Ik merk ook bij het schrijven van mijn Eindverslag voor de opdrachtgever hoe moeilijk ik het vind om de x te verwoorden. Op de gang hoor ik iemand zeggen: "Ik ben er verbaasd over hoeveel impact een andere directievoorzitter heeft." Maar dat zegt nog niets over de x, denk ik achter mijn PC..
Ik schrijf in mijn Eindeverslag op wat ik heb gedaan. Trefwoorden daarbij zijn: delegeren, mensen positioneren, informeren, transparant, rolvast en vertrouwen. Hele gewone woorden, die medewerkers gebruiken als zij een profiel maken van een nieuwe leidinggevende.
Als ik er over nadenk, heeft in mijn huidige opdracht juist daarin de x gelegen. Gewoon doen, met het accent zowel op het eerste (gewoon) als op het laatste (doen).
leo euser | 08 november 2010 - Hallo Bob,
Af en toe hebben we als interimmers een logistieke uitdaging. Dank voor je reactie, maar volgens mij reageer je op een andere blog van mij. No problem, zo stimuleer je de lezers om ook andere blogs te lezen! Daar kan ik niet op tegen zijn. Groet,
Bob Vermeer | 08 november 2010 - Dag Leo,
Het oplossen van allerlei z.g problemen door het interim-management gaan vaak, naast de uitwerking van "praktische begrotingsdynamiek over behaalde resultaten", ook over de keuzes die managers maken in de verschillende lagen van organisaties rondom hun leiderschap en aansturing..
Ik ervaar in de meeste opdrachten bij bijv Jeugdzorg en zorginstellingen dat medewerkers zich minstens overvraagd voelen. Dat heeft ook met ( het missen van ) leiderschap te maken. Immers dat medewerkers hun "eigen ding" gaan doen en soms onvoldoende gestuurd weten door de leidinggevende is een stevige vorm mismanagement met o.a. als gevolg vervreemding van de te halen doelen.
Medewerkers zien en ervaren de betekenis van hun input niet, en organisaties dreigen alleen zichzelf te organiseren in abstracte waarheden.. Daarmee is er geen aansluiting en verbinding door de organisatie.
Instrumentele oplossingen werken minder, en mogelijk op langere termijn niet, als mensen uit verbinding zijn met hun authentieke keuzes in (en buiten) de organisatie waarvoor zij werken.
Dit weekend las ik een interview met Ben Verwaayen bestuursvoorzitter van de Alcatel groep. Ik vat o.a. de eigenschappen leiderschap door hem benoemd zeer kort als volgt samen:
Tussen “ de quote:
“Leiders moet bereid zijn zich te laten afrekenen op resultaten” ( niet op inspanningen)
“Leiders moeten een goed communicatief zijn” ( overtuigingskracht en bruggen kunnen slaan tussen mensen en verschillende belangen )
“Leiders hebben een bescheiden mate van eerzucht” ( de wil en drang om ergens te komen..)
Mijn ervaring is dat het helpt doelgericht in gesprek te gaan met management ( org.) en medewerkers over hun authentieke keuze om te werken binnen Jeugdzorg en deze te verbinden met organisatie missie. ( geen verbinding gelijk=andere beroepskeuze maken )
En met behulp van o.a. deze sturing de organisatie mede te bezielen zich te richten op de authentieke opdracht waarvoor men in het leven is geroepen.
En dat biedt perspectief voor alle betrokkenen.
Groet bob
Jan Willem Voogd | 30 september 2010 - Sinds augustus ben ik in een vergelijkbare organisatie als die waar Leo interim directie-voorzitter is geweest, benoemd als algemeen directeur. Ik krijg straks ook in samenwerkingsverbanden te maken met de opvolger van Leo en spreek Leo nu in deze hoedanigheid.
Het is plezierig dan in recente overlegsituaties te merken dat Leo tot de laatste snik van zijn opdracht met hart, ziel en vuur bezig is verbetering en verandering op gang te brengen, waarvan zijn opvolger de komende jaren aanzienlijk van kan profiteren. Mooi zo, om zo afscheid te kunnen nemen, letterlijk vanuit de frontlinie.
Bob Vermeer | 23 september 2010 - Vanzelfsprekend ligt in "gewoon doen" de sleutel van succes. U schrijft: "delegeren, mensen positioneren, informeren, transparant, rolvast en vertrouwen".
Het "gewoon doen", met bovenstaande waarden van o.a. leiderschap, blijkt nogal eens te ontbreken. Dat ervaar ik ook als interim.
Leidinggeven is naast bovenstaand ook het beste van je zelf als prof. te willen geven EN dat ook te vragen van je medewerkers met de intentie zo zuiver en integer mogelijk invulling te geven aan de opdracht en werk..
Medewerkers gaan dan je opdracht dragen, immers hun zijn de organisatie.
En samen wordt dat meestal een succes.
Robert van Kooten | 23 september 2010 - Ik ben het helemaal met je eens Gert. Vanuit onze ogen doen we vaak niet zoveel bijzonders en dat maakt het voor onszelf moeilijker om de vraag "wat is de x geweest" te beantwoorden. Voor de organisatie waar je actief bent geweest is dit heel anders. Zij hebben niet die achtergronden, kennis en ervaring die de Eiffelaar in dat geval wel heeft. Deze achtergronden, kennis en ervaringen zijn soms ingegeven vanuit de boeken/theorie, maar vooral vanuit de "diverse" praktijkervaring. Dat bepaald met name onze aanpak bij de opdrachtgever en is daarom misschien wel de ´x´. Zodra we ons dat realiseren is het wellicht makkelijker de vraag te beantwoorden. Heb er zelf ook moeite mee, maar doordat je het zo expliciet voorlegt, denk ik erover na en kom ik tot deze conclusie. Dank Gert!