Het is de laatste week van onze vakantie als ik dit blog schrijf. We zijn dit jaar voor het eerst met onze kleuters vier weken op vakantie. We maken een rondreis door Zweden, Noorwegen en Denemarken. Om zo lang weg te gaan uit de hectiek van het dagelijkse leven en deze tijd alleen met ons gezin door te brengen is dit jaar een bewuste keuze. Zal het me lukken vier weken lang niet te plannen, niets te hoeven en alleen dat te doen waar we zin in hebben? Ik ben nogal gehecht aan planningen en vooral aan het van te voren weten hoe en wat. Een uitdaging voor me dus.

Maximum snelheid
Eenmaal in Zweden glijdt ’het moeten’ vanzelf van me af. Op de wegen geldt een maximum snelheid van 90 km en er zijn tijden dat we niets anders zien dan bomen en meren. Daar waar we eerst moesten wennen aan de maximum snelheid blijkt later dat we hiermee een hogere gemiddelde snelheid halen dan in Nederland. Iedereen houdt zich hier ook keurig aan de snelheid. Misschien hebben de mega hoge boetes hiermee iets van doen. Of de rendieren, schapen en koeien die gewoon op een grote weg lopen. De mensen rijden iets langzamer en geven de beesten de ruimte. Kun je je voorstellen wat er gebeurt als langs de A1 een kudde koeien loopt?

De Zweden zijn zeer rustige en vriendelijke mensen. We vragen ons af waar de mensen hun dagelijkse benodigdheden kopen. Hiervoor moet ver gereisd worden. Echte winkelsteden hebben we amper gezien. Blijkbaar hebben de mensen dat hier niet nodig. We zien veel oude auto’s, waarschijnlijk klussen de mensen hier in de winter aan als de sneeuw hoog ligt. Dan naar Noorwegen. Hier is het iets drukker en zijn de dorpjes iets groter en liggen ze iets dichter bij elkaar.

Ondertussen lukt het wonderwel nog steeds niets ’te moeten’. In één huisje hebben we internet. De meegebrachte laptop gaat op tafel en ik merk dat ik weer ga surfen naar het nieuws. Is er nog iets gebeurd? Ik open ook de intranetsite van Eiffel. Misschien nog iets nieuws.

// Bewust lees ik geen mail van mijn werk. Ik merk dat ik weer onrustig wordt. Teveel prikkels die ’het moeten’ weer opwekken. //

Gelukkig is dit het laatste huisje met internet.

Dagelijkse hectiek
Hoe houd ik dit nu vast als ik in de dagelijkse hectiek ben. Hoe kan ik een stukje van deze rust meenemen naar mijn werk en dit overdragen op mijn collega’s? Is deze rust nog te brengen in de wereld waar de digitale snelweg een druk bezochte weg is? Ik ga het proberen. Het maakt namelijk niet uit of iets snel gebeurt of iets langzamer, nu of iets later.