Todos con la roja!

Mijn broer en ik volgen sinds 1986 samen alle WK's voetbal. Al die tijd hebben we onze eigen favorieten gehad: hij is voor Zweden, ikzelf voor Spanje. Het degelijke noorden tegen het temperamentvolle zuiden.

Tot voor kort hadden we beiden magere jaren achter de rug. Het grootste succes was nog de verrassende prestatie van Zweden tijdens het WK van 1994, waar de Zweden een 3e plek veroverden. Spanje ging altijd roemloos ten onder. Mijn broer heeft dus al die tijd 'voor' gestaan. Maar nu is het tij gekeerd. In mijn voordeel, dat is duidelijk. De vraag is echter of ik daar nou echt blij mee ben na afgelopen zondag?

Oranje bloed?
Bij aanvang van de finale stond ik nog met mijn rode shirt “Todos con la roja” tussen duizenden Amsterdammers in oranje hemden. Want ja, je moet trouw blijven aan je persoonlijke favorieten. Tijdens de wedstrijd merkte ik echter toch dat mijn bloed langzaam oranje kleurde. Shirt gewisseld. Steeds meer spanning in mijn lijf voor Nederland. En toen dat fatale moment van Iniesta volgde, heb ook ik even versteend gestaan. Wat een deceptie! Maar toch... wat heb ik een mooie avond gehad. En waarom? Vanwege de sfeer om mij heen!

Massagedrag
Ik heb altijd afgegeven op Nederland. “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”: de vreselijkste uitspraak die ik kan bedenken en oh zo ontzettend Nederlands. Als je in dit land maar even met je kop boven het maaiveld uitsteekt, wordt ie er direct afgehakt. Calvinisme viert nog altijd hoogtij. De enige keer dat we wel gek mogen doen, is als we dat met z'n allen tegelijk doen. En als je daar dan net geen zin in hebt en niet kan genieten van massagedrag (Koninginnedag, oudejaarsavond), dan ben je maar raar. Daarom snapte ik al die mensen, die tijdens wk's zo nodig met z'n allen samen voetbal moeten kijken, nooit.

Saamhorigheid
Tot afgelopen week. De vreugde, de spanning, de verwachting, het verdriet.... alle emotie om me heen was echt. Gemeend. Saamhorigheid bestaat. En kan ook heel mooi zijn. En waardevol.

Misschien dat we binnen gebiedsontwikkeling ook wel wat kunnen leren van de prestaties van oranje en de reacties van het publiek. Overheden, beleggers, ontwikkelaars en andere partijen denken toch altijd eerst aan de eigen belangen. Wanneer we ons soms net iets meer verplaatsen in de belangen van anderen, wanneer we net iets meer bereidheid tot geven tonen, wanneer we net iets meer saamhorigheid kweken… misschien dat we dan echt tot grootse ontwikkelingen komen.