Tempo maken zoals in de Tour?

Elke zomer volg ik via radio of TV de Tour de France intensief. In de jaren zeventig heeft de Kneetstory mijn verslaving gecreëerd en zo’n dertig jaar later ben ik er nog steeds niet vanaf. Ook ik heb mijn handicaps.

Ik volg de Tour op afstand via TV en Radio. Ik zie de wielrenners op sommige dagen een moordend tempo aanhouden. Op andere dagen mompelt de verslaggever iets van “wandeletappe” en als ’t ie in een mededeelzaam humeur is, voegt hij er aan toe “dat is logisch gezien de zware etappe van gisteren en de bergen die morgen beginnen.” Hoe doe ik dat eigenlijk mijn werk als interimmer? Welk tempo maak ik als interimmer en welk tempo kan ik maken? Kan of moet het elke dag hetzelfde tempo zijn? Of hoort op adem komen er ook bij? Kortom: als rechtgeaarde Eiffelaar gebruik ik de sport om te reflecteren over mijn werkpraktijk als interimmer. Die Eiffel-strategie van Kennis en Sport is er als Gods woord in een ouderling ingegaan, zelfs bij mij (geen sporter, wel ouderling overigens).

// Wat is het goede tempo in je etappes als interimmer? //

Mijn huidige opdracht als interimmer loopt na de zomervakantie af. Dat maakt mij als vanzelf reflectief en evaluerend: heb ik de opdracht goed uitgevoerd en heb ik voldoende tempo gemaakt? De opdrachtgever wil altijd veel – en terecht, gezien de kosten. Over het tempo zegt een opdrachtgever, zo is mijn ervaring, weinig. De urgentie blijkt meestal uit de ernst van de situatie die de opdrachtgever bij je neerlegt (ik heb nog weinig een scherpe probleemstelling meegekregen en hooggeleerde Leo Witvliet heeft mij uitgelegd dat dat normaal is voor het type opdrachten dat ik uitvoer; weer een hele geruststelling). Dat maakt dat het veel meer mijn eigen afweging is, mijn eigen drive, welk tempo ik ga en kan maken.

Ik moet iedereen wel meekrijgen: een bescheiden kopgroep kan, maar niet met een al te grote voorsprong op het peloton, maar dat is het wel vanwege het noodzakelijke draagvlak. Wat het goede tempo is, weet ik niet. Misschien is de belangrijkste les van de Tour voor mijzelf dat een wandeletappe wel eens op zijn plaats is...