Kwaliteit van zorg: sneller beter?

Als iemand naar het ziekenhuis is geweest voor een bezoek aan de specialist en ik vraag: hoe was het, dan is de eerste reactie vaak: het duurde (niet) lang. Voor cliënten is de planning van zorg blijkbaar een belangrijk kwaliteitscriterium.

Ik lees in de krant over de aanpak van PsyQ, een GGz-instelling. Een behandeling duurt daar drie maanden. De reacties zijn stereotiep: alleen eenvoudige ziektebeelden, dat is makkelijk. Mij blijft uit hetzelfde artikel een andere observatie bij: als een cliënt weet dat de behandeling drie maanden duurt, dan zal zij vanaf de start zelf ook aan de slag gaan. Wachten tot het een keer uitkomt, kan niet, want dan zijn de drie maanden om. In deze benadering is de duur van zorg een inhoudelijk kwaliteitsaspect, constateer ik.
Met mijn kinderen kom ik in de jaren negentig bij de orthodontist. Ik zie vier behandelstoelen met vier assistentes en één orthodontist. Binnen no-time is mijn kind geholpen en heeft de orthodontist meegekeken. Mijn huidige tandarts heeft een vergelijkbare aanpak en gaat nog een stapje verder: via Internet kan ik zelf mijn afspraak plannen op een tijdstip dat mij uitkomt. Ik mag die tandarts.

// Planning van zorg is een belangrijk kwaliteitscriterium voor cliënten. //

"Het huidige patiëntenproces in Nederlandse ziekenhuizen is gebaseerd op een pushsysteem. De patiënt wordt als het ware het proces 'ingeduwd', afhankelijk van de urgentie en op basis van beschikbaarheid van capaciteit. De beschikbare capaciteit is bepalend voor de te behalen doorlooptijd, dat is de tijd die verstrijkt tussen de eerste en de laatste stap in het behandelproces. De onvoorspelbaarheid van de doorlooptijd van de verschillende processtappen leidt tot grote onduidelijkheid over het te verwachten werkaanbod. Niet alleen de patiënt, maar ook het personeel ervaart het proces als een zwarte doos." Dit citaat is bijna zes jaar oud en afkomstig uit een rapport over logistiek in de zorg dat verscheen in het kader van het Programma Sneller Beter van de hand van Peter Bakker, topman van TNT.
Op een aantal plaatsen in de zorg zijn grote slagen gemaakt, maar lang nog niet overal. Is dat de verzuchting van een manager die niet snapt hoe zorg in elkaar zit of is het de hoogmoed dan wel onmacht van zorgverleners?